Zijn er talenten die je nog niet hebt uitgepakt?

Leven we eigenlijk wel zoals God het heeft bedoeld?

Die vraag houdt me de laatste weken bezig. In de Bijbel lees ik opnieuw over dunamis, de kracht die God geeft om te doen wat we zelf niet kunnen. En toen kwam meteen de gelijkenis van de talenten naar boven.

Zijn er gaven in ons leven die we hebben begraven of nog niet hebben uitgepakt?

Daarover gaat deze nieuwe blog.

De laatste weken ben ik opnieuw geraakt door één woord uit de Bijbel: Dunamis.

Dit Griekse woord komt vaak voor in het Nieuwe Testament en wordt vertaald als “kracht” of “vermogen”. Geen gewone kracht, maar een bovennatuurlijke kracht van God die sterker is dan alles wat wij vanuit onszelf kunnen.

In de gemeente van Korinthe waren veel problemen. Toch zegt Paulus dat juist te midden van die gebrokenheid de kracht van het Evangelie zichtbaar wordt: een dunamis die sterker is dan alle menselijke zwakheid. Dat beeld raakt mij. Vaak ontstaan uit periodes van moeite juist de mooiste dingen. Alsof we soms pas wakker schrikken wanneer het leven ons stilzet en dan ontdekken wat echt waarde heeft.

Die gedachte roept vragen op.

Leven wij ons leven wel zoals God het heeft bedoeld?

Raken we niet snel verstrikt in drukte, gewoonten en verwachtingen van anderen?

Hoe wil ik mijn tijd eigenlijk besteden? Hoe wil ik groeien en mij ontwikkelen?

De gelijkenis van de talenten in Mattheüs 25 helpt mij daarbij.

Een meester vertrouwt zijn dienaren talenten toe, een geldbedrag, maar ook een beeld van alles wat God ons geeft: gaven, tijd, relaties, mogelijkheden. Twee dienaren zetten hun talenten in en laten ze groeien. De derde begraaft zijn talenten, uit angst.

Die vraag laat mij niet los:

Zijn er talenten die jij of ik hebben begraven?

Zijn er gaven die we nog niet hebben uitgepakt?

Alles wat God ons toevertrouwt is bedoeld om vrucht te dragen. Als we dat laten liggen, verspillen we iets wat eigenlijk tot Zijn eer bedoeld was.

Waarom begraven we talenten?

Soms gebeurt dat uit angst. Angst om te falen, angst om verwachtingen niet waar te maken. Bij hoogbegaafden zie ik dat vaak gebeuren: talenten worden klein gehouden of zelfs verstopt omdat de druk te groot voelt. Maar uiteindelijk geldt dit voor iedereen.

We kunnen zo bezig zijn met wat anderen vinden en vooral wat anderen van ons vinden, dat we vergeten te luisteren naar Gods stem.

Wie ben jij eigenlijk echt?

Waarvoor ben jij op deze aarde gezet?

Weet jij waar God je wil hebben?

De Bijbel zegt duidelijk:

God heeft ons niet een geest van angst gegeven, maar van kracht, liefde en zelfbeheersing.

(2 Timotheüs 1:7)

Dat is dunamis: de kracht die ons in staat stelt boven uitdagingen uit te stijgen en onze gaven te gebruiken zoals God het bedoeld heeft.

Soms zijn het juist de moeilijkheden die ons aansporen om keuzes te maken die we anders zouden uitstellen. Keuzes waardoor we eindelijk durven uitpakken wat te lang begraven lag.

Maar ook als het leven rustig is, kunnen er talenten ongebruikt blijven.

Misschien omdat we er niet bij stilstaan.

Misschien omdat we het wel weten, maar het niet aandurven.

Daarom een eenvoudige, maar tegelijk diepe vraag:

Gebruik ik werkelijk alles wat God mij heeft gegeven?

Is er een dunamis in mij die nog onbenut blijft?

Of moet er eerst een schok komen, een moeilijkheid, een wakker-schud-moment, voordat die kracht eindelijk loskomt als dynamiet, sterker dan al het andere?

Mijn verlangen is dat jij en ik onze talenten niet begraven, maar ze inzetten in afhankelijkheid van God.

Niet om onszelf groot te maken, maar zodat ons leven vrucht draagt tot Zijn eer.