InSPIRATIE &
nOTITIES

In mijn vorige blog schreef ik over erkenning. Ik eindigde met de vraag: En wie ziet de mens die zich zo goed weet aan te passen? Op dat blog kreeg ik veel reacties. Blijkbaar raakte het iets. Sindsdien bleef ik nadenken over gesprekken van de afgelopen tijd. Met kinderen. Met jongeren. Met volwassenen. En steeds kwam hetzelfde terug. Het verlangen om echt gezien te worden. Niet vluchtig. Niet tussen de drukte door. Maar echt. Soms vraag ik me af of we iets zijn kwijtgeraakt

De afgelopen tijd viel me iets op dat telkens terugkwam in gesprekken met kinderen, jongeren en volwassenen. Eén woord bleef hangen: erkenning. Erkenning voor wie iemand is. Erkenning voor wat iemand voelt. Erkenning voor de intensiteit van emoties, voor reacties die soms groot lijken, maar van binnen heel logisch zijn. Voor veel hoogbegaafde kinderen en volwassenen is erkenning geen luxe. Het is een basisbehoefte. Om iemand erkenning te kunnen geven, moet je eerst proberen t