Hebben we méér tijd nodig?

Vaak hoor je het terug in deze tijd. ‘Hoe gaat het met je?’ ‘Ja, goed hoor. Druk. De weken vliegen voorbij.’

We zeggen het bijna achteloos. Alsof het erbij hoort.

Maar hebben we werkelijk méér tijd nodig? Of is er iets anders aan de hand?

Wat wil je nu écht? Wat wil je met jezelf, met je werk, je gezondheid, je relaties? Waar besteed jij je tijd aan? En wat had je anders kunnen doen, als je eerlijk bent?

Elke dag maken we keuzes. Bewust en onbewust. Kleine keuzes, grote keuzes. Maar elke keuze doet ertoe. Heb je afspraken met jezelf? Leef je daar ook naar? Of laat je je vooral leiden door wat zich aandient?

We hebben niet meer tijd nodig, we hebben meer focus nodig. Onze tijd kunnen we maar één keer gebruiken. En terwijl we die gebruiken, doen we vaak meerdere dingen tegelijk. Multitaskend, gehaast. Maar zijn we dan werkelijk aanwezig?

Doen we de dingen die er voor ons toe doen? Of doen we vooral wat ‘moet’, om het af te vinken van een lijstje dat nooit leeg raakt?

Zo gemakkelijk laten we ons leiden door de waan van de dag. Er ontbreekt vaak helderheid. We bewegen ons door het leven alsof we in een mistbank lopen: wel onderweg, maar zonder duidelijk zicht op de richting. Dat is geen onschuldige toestand. Het maakt kwetsbaar.

Beseffen we dat ons leven eindig is? De dood houdt ons die spiegel voor. Niemand weet hoe laat het is op zijn of haar levensklok. Waar staat jouw wijzer? Is het volle dag, of nadert de schemering al?

De levensklok tikt door. Elke dag wordt de toekomst een stukje korter.

Zijn we dankbaar voor de tijd die achter ons ligt? Hebben we momenten waarin we bewust stilstaan bij wat ons gegeven is? Zien we onze zegeningen, juist in het gewone van de dag? Maken we daar tijd voor?

“Leer ons onze dagen tellen, opdat wij een wijs hart verkrijgen.”

Durf keuzes te maken. Keuzes die ruimte geven aan wat al te lang begraven ligt. Misschien weet je het diep van binnen al, maar durf je het niet aan. Leef vanuit vertrouwen. Ik geloof dat mijn leven geleid wordt, maar dat ontslaat mij niet van verantwoordelijkheid. Vertrouwen vraagt ook om beweging.

Word je blij van de dingen die je nu doet? Of schuurt er iets van binnen? Ligt er iets te sluimeren dat gezien en gewekt wil worden? Juist (hoog)begaafden dragen vaak een diep verlangen in zich om van betekenis te zijn. Wanneer je jouw dunamis, jouw kracht, ontdekt en daadwerkelijk inzet, kan dat een enorme impact hebben. God heeft ons kracht gegeven om onze gaven met vertrouwen en moed in te zetten.

En je weet het, als je op het goede spoor zit. Het is geen luid bewijs, maar een stil, innerlijk weten: dit is van mij, hier moet ik iets mee.

Kom je er alleen niet uit? Zoek dan anderen op. Deel je vragen, je twijfels, je verlangen. Zoek de mensen die je nodig hebt. Ook bij Dunamis ben je van harte welkom om van gedachten te wisselen. Wie weet ontdek je zo jouw kracht, jouw dunamis.

Want ik zei het al: elke dag wordt de toekomst een stukje korter. De vraag is niet of we genoeg tijd hebben, maar of we onze tijd werkelijk léven.